ໃນຜົນ WAIS, FSIQ ສະແດງລະດັບໂດຍລວມ ແລະຄວາມສູງຕ່ຳຂອງ 4 ດັດຊະນີສະແດງ “ເງື່ອນໄຂທີ່ເຮັດໄດ້ດີ” ແລະ “ເງື່ອນໄຂທີ່ຮັບພາລະຫຼາຍ”.
ຜົນແບບທົດສອບຍ່ອຍ ແລະພຶດຕິກຳລະຫວ່າງທົດສອບເປັນຂໍ້ມູນທີ່ຊ່ວຍໃຫ້ເຫັນຊັດວ່າຄວາມຕ່າງນັ້ນເກີດຈາກຫຍັງ. ຫົວໃຈຂອງການອ່ານຜົນ WAIS ແມ່ນການເຊື່ອມຄວາມຕ່າງຂອງຄະແນນກັບເງື່ອນໄຂທີ່ເຮັດໃຫ້ຜົນງານໃນການເຮັດວຽກ, ການຮຽນ ຫຼືການສົນທະນາປ່ຽນໄປ.
ລະດັບໂດຍລວມທີ່ FSIQ ສະແດງ
FSIQ ຫຼື IQ ລວມຈາກແບບທົດສອບທັງໝົດ ແມ່ນຄະແນນລວມຈາກຄວາມສາມາດຫຼາຍດ້ານ. ຄະແນນນີ້ໃຊ້ມາດຕາວັດທີ່ມີຄ່າສະເລ່ຍ 100 ແລະຄ່າບ່ຽງເບນມາດຕະຖານ 15 ແລະສະແດງລະດັບຄວາມສາມາດທາງປັນຍາໂດຍລວມເມື່ອທຽບກັບກຸ່ມຄົນອາຍຸດຽວກັນ.
ເປີເຊັນໄທລ໌ທີ່ສະແດງໃນໃບຜົນທົດສອບບອກຕຳແໜ່ງໃນກຸ່ມຄົນອາຍຸດຽວກັນ. ຊ່ວງຄວາມເຊື່ອໝັ້ນສະແດງຊ່ວງຄະແນນໂດຍຄຳນຶງເຖິງຄວາມຄາດເຄື່ອນຂອງການວັດ. FSIQ ຈຶ່ງເປັນຄະແນນທີ່ມີຊ່ວງຄ່າປະກອບ ບໍ່ແມ່ນຈຸດດຽວທີ່ຕາຍຕົວ.
ແຕ່ FSIQ ຢ່າງດຽວຍັງບໍ່ບອກວ່າກິດຈະກຳແບບໃດເຮັດໄດ້ດີ ຫຼືເງື່ອນໄຂແບບໃດສ້າງພາລະຫຼາຍຂຶ້ນ. ລາຍລະອຽດນັ້ນສະແດງໃນ 4 ດັດຊະນີ. ຄວາມໝາຍຂອງ FSIQ ອະທິບາຍໄວ້ລະອຽດໃນ FSIQ ແມ່ນຫຍັງ?.
ເງື່ອນໄຂທີ່ຊ່ວຍໃຫ້ເຮັດໄດ້ດີ ແລະເງື່ອນໄຂທີ່ສ້າງພາລະຫຼາຍທີ່ເຫັນຈາກຄະແນນ 4 ດັດຊະນີ
VCI (ຄວາມເຂົ້າໃຈພາສາ), PRI (ການໃຫ້ເຫດຜົນຈາກການຮັບຮູ້), WMI (ຄວາມຈຳໃຊ້ງານ) ແລະ PSI (ຄວາມໄວໃນການປະມວນຜົນ) ສະແດງທັງລະດັບຄະແນນເມື່ອທຽບກັບກຸ່ມຄົນອາຍຸດຽວກັນ ແລະຄວາມສູງຕ່ຳເມື່ອທຽບກັບດັດຊະນີອື່ນຂອງຕົນເອງ. ສິ່ງທີ່ແຕ່ລະດັດຊະນີວັດສະຫຼຸບໄວ້ໃນ 4 ດັດຊະນີຂອງ WAIS.
ຕົວຢ່າງ ສົມມຸດວ່າ PSI ເທົ່າກັບ 95 ແລະດັດຊະນີອື່ນມີຄະແນນປະມານ 120. PSI ຢູ່ໃນຊ່ວງສະເລ່ຍເມື່ອທຽບກັບຄົນອາຍຸດຽວກັນ ແຕ່ຕ່ຳກວ່າດ້ານອື່ນຂອງຕົນເອງ. ກິດຈະກຳທີ່ຕ້ອງຊອກຫາຂໍ້ມູນທີ່ເຫັນ ຫຼືເຄື່ອນໄຫວມືໃຫ້ທັນເວລາ ຈຶ່ງອາດເປັນຂໍ້ຈຳກັດທີ່ເຮັດໃຫ້ໃຊ້ຄວາມເຂົ້າໃຈແລະການໃຫ້ເຫດຜົນໄດ້ບໍ່ເຕັມທີ່.
ດັ່ງນີ້ ຄວາມຕ່າງຂອງດັດຊະນີ WAIS ບອກໄດ້ທັງວ່າຄວາມສາມາດດ້ານໃດສູງຫຼືຕ່ຳ ແລະ ຄົນຄົນດຽວມີຜົນງານປ່ຽນໄປແນວໃດເມື່ອເງື່ອນໄຂຂອງກິດຈະກຳປ່ຽນໄປ.
ຖ້າລາຍງານມີການວິເຄາະຄວາມຕ່າງຂອງດັດຊະນີ, ຄວາມຕ່າງທີ່ມີນັຍສຳຄັນທາງສະຖິຕິບອກວ່າຄວາມຕ່າງນັ້ນອະທິບາຍດ້ວຍຄວາມຄາດເຄື່ອນຂອງການວັດຢ່າງດຽວໄດ້ຍາກຫຼືບໍ່. ອັດຕາການພົບບອກວ່າຄວາມຕ່າງຂະໜາດດຽວກັນພົບໄດ້ຫຼາຍປານໃດໃນກຸ່ມອ້າງອີງ. ທັງສອງເປັນຂໍ້ມູນເສີມເພື່ອເບິ່ງຄວາມແນ່ນອນ ແລະຄວາມພົບຍາກຂອງຮູບແບບຄະແນນ 4 ດັດຊະນີ.
ເຫດຜົນຂອງຄວາມຕ່າງທີ່ເຫັນຈາກແບບທົດສອບຍ່ອຍ ແລະພຶດຕິກຳລະຫວ່າງທົດສອບ
4 ດັດຊະນີບອກຄວາມສູງຕ່ຳໃນແຕ່ລະດ້ານ. ແບບທົດສອບຍ່ອຍຊ່ວຍໃຫ້ເຫັນວ່າຄວາມຕ່າງນັ້ນເພີ່ມຂຶ້ນໃນເງື່ອນໄຂແບບໃດ ເຊັ່ນ ການຊອກຫາຂໍ້ມູນດ້ວຍສາຍຕາ, ການເກັບຂໍ້ມູນທີ່ໄດ້ຍິນ, ການຂຽນ ຫຼືເວລາຈຳກັດ. ຄະແນນມາດຕະຖານຂອງແບບທົດສອບຍ່ອຍມີຄ່າສະເລ່ຍ 10 ແລະຄ່າບ່ຽງເບນມາດຕະຖານ 3 ຈຶ່ງໃຊ້ມາດຕາວັດຕ່າງຈາກ FSIQ ແລະຄະແນນດັດຊະນີທີ່ມີຄ່າສະເລ່ຍ 100.
ຕົວຢ່າງ ເຖິງຈະຢູ່ໃນ PSI ຄືກັນ ກິດຈະກຳຊອກຫາແລະທຽບສັນຍາລັກ ກັບກິດຈະກຳຂຽນສັນຍາລັກຕໍ່ເນື່ອງຕາມຕົວຢ່າງກໍໃຊ້ການປະມວນຜົນຕ່າງກັນ. ຖ້າມີພຽງກິດຈະກຳຫຼັງທີ່ໄດ້ຄະແນນຕ່ຳ ກໍສາມາດພິຈາລະນາຕໍ່ໄດ້ວ່າພາລະອາດເພີ່ມຂຶ້ນໃນເງື່ອນໄຂທີ່ລວມການຂຽນ ຫຼືຂັ້ນຕອນການເຮັດວຽກ ແທນທີ່ຈະຈົບພຽງວ່າ “ຄວາມໄວໃນການປະມວນຜົນຕ່ຳ”.
ຖ້າ WMI ຕ່ຳກວ່າດ້ານອື່ນຂອງຕົນເອງ, ລະຫວ່າງທົດສອບມັກລືມບາງສ່ວນຂອງຂໍ້ມູນທີ່ໄດ້ຍິນຕໍ່ເນື່ອງ ແລະໃນຊີວິດປະຈຳວັນກໍຈຳຄຳສັ່ງຫຼາຍຂໍ້ທີ່ບອກດ້ວຍຄຳເວົ້າໄດ້ຍາກ, ຂໍ້ມູນນີ້ຈະນຳໄປສູ່ວິທີຊ່ວຍ ເຊັ່ນ ບອກຂໍ້ມູນເທື່ອລະຂໍ້ ຫຼືຂຽນປະເດັນສຳຄັນໄວ້. ຖ້າ PSI ຕ່ຳກວ່າດ້ານອື່ນຂອງຕົນເອງ ແລະມັກໝົດເວລາທັງທີ່ຍັງຕອບໄດ້ຖືກຕ້ອງ, ກໍສາມາດພິຈາລະນາວ່າການປັບເວລາເຮັດວຽກ ຫຼືວິທີຕອບຈະຊ່ວຍໃຫ້ເຮັດໄດ້ດີຂຶ້ນຫຼືບໍ່.
ສິ່ງສຳຄັນໃນການອະທິບາຍຜົນແມ່ນຄວາມຕ່າງນັ້ນສະແດງໃນພຶດຕິກຳໃດລະຫວ່າງທົດສອບ ແລະປາກົດຊ້ຳໃນສະຖານະການໃດຂອງຊີວິດປະຈຳວັນ ຫຼາຍກວ່າຕົວຄວາມຕ່າງຂອງຄະແນນເອງ. ວິທີເຊື່ອມຄວາມສູງຕ່ຳຂອງຄວາມສາມາດກັບຊີວິດອະທິບາຍໄວ້ໃນ ວິທີອ່ານໂປຣໄຟລ໌ຄວາມສາມາດ.