ក្នុងលទ្ធផល WAIS ពិន្ទុ FSIQ បង្ហាញកម្រិតទូទៅ ហើយភាពខ្ពស់ទាបនៃសន្ទស្សន៍ 4 បង្ហាញ «លក្ខខណ្ឌដែលអ្នកងាយបញ្ចេញសមត្ថភាព» និង «លក្ខខណ្ឌដែលអ្នកងាយជួបការលំបាក»។
លទ្ធផលតេស្តរងនិងអាកប្បកិរិយាពេលធ្វើតេស្ត ជាព័ត៌មានដែលជួយបញ្ជាក់ថាភាពខុសគ្នានោះកើតឡើងដោយសារអ្វី។ ចំណុចសំខាន់ក្នុងការអានលទ្ធផល WAIS គឺការភ្ជាប់ភាពខុសគ្នានៃពិន្ទុទៅនឹងលក្ខខណ្ឌដែលធ្វើឱ្យលទ្ធផលប្រែប្រួលក្នុងការងារ ការរៀន និងការសន្ទនា។
កម្រិតទូទៅដែល FSIQ បង្ហាញ
FSIQ (IQ ពេញលេញនៃតេស្ត) ជាពិន្ទុសរុបដែលរួមបញ្ចូលសមត្ថភាពគិតជាច្រើនផ្នែក។ វាប្រើមាត្រដ្ឋានដែលមានមធ្យម 100 និងគម្លាតស្តង់ដារ 15 ហើយបង្ហាញកម្រិតសមត្ថភាពបញ្ញាទូទៅធៀបនឹងក្រុមមនុស្សអាយុដូចគ្នា។
លំដាប់ភាគរយ (percentile) ក្នុងសន្លឹកលទ្ធផល បង្ហាញទីតាំងរបស់អ្នកក្នុងក្រុមមនុស្សអាយុដូចគ្នា។ ចន្លោះទំនុកចិត្តបង្ហាញចន្លោះពិន្ទុដែលគិតបញ្ចូលកំហុសនៃការវាស់វែង។ FSIQ មិនមែនជាពិន្ទុមួយដែលថេរដាច់ខាតទេ ប៉ុន្តែជាពិន្ទុដែលមានចន្លោះនេះភ្ជាប់មកជាមួយ។
ទោះយ៉ាងណា FSIQ តែមួយមិនអាចបង្ហាញថាអ្នកងាយបញ្ចេញសមត្ថភាពក្នុងកិច្ចការបែបណា ឬជួបការលំបាកច្រើនឡើងក្នុងលក្ខខណ្ឌបែបណាទេ។ ព័ត៌មានលម្អិតនោះបង្ហាញក្នុងសន្ទស្សន៍ 4។ ន័យលម្អិតរបស់ FSIQ មានក្នុងតើ FSIQ ជាអ្វី?។
លក្ខខណ្ឌដែលងាយបញ្ចេញសមត្ថភាពនិងលក្ខខណ្ឌដែលងាយជួបការលំបាក ក្នុងភាពខ្ពស់ទាបនៃសន្ទស្សន៍ 4
VCI (ការយល់ភាសា), PRI (ការរកហេតុផលតាមរូបភាព), WMI (ការចងចាំសកម្ម) និង PSI (ល្បឿនដំណើរការព័ត៌មាន) បង្ហាញទាំងកម្រិតពិន្ទុធៀបនឹងក្រុមមនុស្សអាយុដូចគ្នា និងភាពខ្ពស់ឬទាបធៀបនឹងសន្ទស្សន៍ផ្សេងៗរបស់មនុស្សដដែល។ ខ្លឹមសារដែលសន្ទស្សន៍នីមួយៗវាស់មានក្នុងសន្ទស្សន៍ 4 របស់ WAIS។
ឧទាហរណ៍ សន្មតថា PSI មានពិន្ទុ 95 ហើយសន្ទស្សន៍ផ្សេងៗមានពិន្ទុប្រហែល 120។ PSI ស្ថិតក្នុងកម្រិតមធ្យមធៀបនឹងមនុស្សអាយុដូចគ្នា ប៉ុន្តែទាបធៀបនឹងសន្ទស្សន៍ផ្សេងៗរបស់មនុស្សនោះ។ ដូច្នេះ កិច្ចការស្វែងរកព័ត៌មានដោយមើលឬប្រើដៃក្នុងពេលកំណត់ អាចក្លាយជាចំណុចដែលរារាំងមនុស្សនោះមិនឱ្យបញ្ចេញសមត្ថភាពយល់និងរកហេតុផលបានពេញលេញ។
បែបនេះ ភាពខុសគ្នារវាងសន្ទស្សន៍ WAIS បង្ហាញទាំង «សមត្ថភាពណាខ្ពស់ ឬទាប» និងរបៀបដែលលទ្ធផលរបស់មនុស្សដដែលប្រែប្រួលទៅតាមលក្ខខណ្ឌកិច្ចការ។
បើរបាយការណ៍មានការវិភាគភាពខុសគ្នារវាងសន្ទស្សន៍ ភាពខុសគ្នាដែលមានន័យជាស្ថិតិ បង្ហាញថាតើគេពិបាកពន្យល់ភាពខុសគ្នានោះដោយកំហុសនៃការវាស់វែងតែមួយមុខឬអត់។ អត្រាដែលគេជួបប្រទះ បង្ហាញថាក្នុងក្រុមដែលប្រើកំណត់បទដ្ឋាន មានភាពខុសគ្នាកម្រិតដូចគ្នានេះញឹកញាប់ប៉ុនណា។ ទាំងពីរផ្តល់ព័ត៌មានបន្ថែមអំពីភាពច្បាស់លាស់និងភាពកម្រនៃភាពខ្ពស់ទាបដែលសន្ទស្សន៍ 4 បង្ហាញ។
មូលហេតុនៃភាពខុសគ្នាដែលតេស្តរងនិងអាកប្បកិរិយាពេលធ្វើតេស្តបង្ហាញ
សន្ទស្សន៍ 4 បង្ហាញភាពខ្ពស់ទាបតាមផ្នែក។ តេស្តរងបង្ហាញថាភាពខុសគ្នានោះធំឡើងក្នុងលក្ខខណ្ឌកិច្ចការណា ដូចជា ការស្វែងរកដោយមើល ការចងចាំព័ត៌មានដែលបានស្តាប់ ការសរសេរ ឬពេលកំណត់។ ពិន្ទុតេស្តរងដែលបម្លែងតាមបទដ្ឋានមានមធ្យម 10 និងគម្លាតស្តង់ដារ 3។ វាប្រើមាត្រដ្ឋានខុសពី FSIQ និងពិន្ទុសន្ទស្សន៍ដែលមានមធ្យម 100។
ឧទាហរណ៍ ទោះស្ថិតក្នុង PSI ដូចគ្នាក៏ដោយ កិច្ចការស្វែងរកនិងផ្ទៀងផ្ទាត់និមិត្តសញ្ញា និងកិច្ចការសរសេរនិមិត្តសញ្ញាបន្តបន្ទាប់តាមគំរូ តម្រូវឱ្យដំណើរការព័ត៌មានខុសគ្នា។ បើមានតែកិច្ចការទីពីរដែលពិន្ទុទាប អ្នកអាចពិចារណាថាលក្ខខណ្ឌដែលរួមមានការសរសេរនិងលំដាប់ធ្វើការ អាចធ្វើឱ្យការលំបាកកើនឡើង ជាជាងបញ្ចប់ការបកស្រាយត្រឹម «ល្បឿនដំណើរការព័ត៌មានទាប»។
បើ WMI ទាបធៀបនឹងសន្ទស្សន៍ផ្សេងៗរបស់អ្នកទទួលតេស្ត ហើយពេលធ្វើតេស្ត អ្នកនោះងាយភ្លេចព័ត៌មានដែលអ្នកវាយតម្លៃប្រាប់បន្តបន្ទាប់ ព្រមទាំងពិបាកចងចាំការណែនាំដោយមាត់ជាច្រើនក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ នោះអាចនាំទៅរកវិធីកែសម្រួល ដូចជាប្រាប់ព័ត៌មានម្តងមួយចំណុច ឬសរសេរចំណុចសំខាន់ទុក។ បើ PSI ទាបធៀបនឹងសន្ទស្សន៍ផ្សេងៗរបស់អ្នកនោះ ហើយអ្នកនោះងាយអស់ពេលទោះនៅតែឆ្លើយបានត្រឹមត្រូវ អ្នកអាចគិតថាតើការប្តូរពេលវេលាធ្វើការឬវិធីឆ្លើយ ជួយឱ្យអ្នកនោះងាយបញ្ចេញសមត្ថភាពជាងមុនឬអត់។
ចំណុចសំខាន់ក្នុងការពន្យល់លទ្ធផល គឺភាពខុសគ្នានោះបង្ហាញក្នុងអាកប្បកិរិយាណាពេលធ្វើតេស្ត ហើយកើតឡើងដដែលៗក្នុងស្ថានភាពណានៃជីវិតប្រចាំថ្ងៃ ជាជាងភាពខុសគ្នានៃពិន្ទុតែមួយមុខ។ របៀបភ្ជាប់ភាពខ្ពស់ទាបនៃសមត្ថភាពទៅនឹងជីវិត មានក្នុងរបៀបអានទម្រង់សមត្ថភាពគិត។