নীৰৱ দাৰ্শনিক

প্ৰথমে আগবাঢ়ি কথা কোৱা ধৰণৰ ব্যক্তি নহয়। চাৰিওফালে সকলোৱে কথা কৈ থাকোঁতে নীৰৱ দাৰ্শনিক নিঃশব্দে শুনি থাকে—তেনেকুৱা যেন লাগে। আচলতে, মনৰ ভিতৰত শব্দবোৰে কাম কৰি থাকে। ‘এই কথাটোৱে আচলতে কি বুজাইছে?’ ‘সকলোৱে একেই অৰ্থতে ব্যৱহাৰ কৰিছেনে?’ কথাৰ অৰ্থ অস্পষ্ট হৈ থাকোঁতেই আলোচনা আগবাঢ়িলে, তেওঁ একেৰাহে অস্বস্তি অনুভৱ কৰে।

চিন্তাৰ সঁজুলি হৈছে শব্দ। অস্পষ্টভাৱে অনুভৱ কৰা কিবা এটাৰ নাম পোৱা মুহূৰ্ত, বিচ্ছিন্ন কথাবোৰ ‘এই দুটা একেই’ বুলি সংযোগ হোৱা মুহূৰ্ত—শক্তি তাতেই কেন্দ্ৰীভূত হয়। পঢ়ি, লিখি আৰু কথা কৈ চিন্তা কৰাটো স্বাভাৱিক; কেৱল মনৰ ভিতৰতে সকলো শেষ কৰাটো কম হয়। এটা প্ৰশ্নৰ বিষয়ে দীৰ্ঘ সময় চিন্তা কৰি থাকিব পাৰে, সেয়ে ওপৰুৱা উত্তৰত সন্তুষ্ট নহয়।

অসুবিধাৰ দিশো স্পষ্ট। নুবুজাকৈ কামত নামিবলৈ বৰ কষ্ট হয়। ‘প্ৰথমে চেষ্টা কৰি চাওঁ’ৰ সলনি ‘প্ৰথমে বুজি লওঁ’ বাছি লয়, সেয়ে আৰম্ভ কৰাত পলম হয়। তাৎক্ষণিক কথাৰ আদান-প্ৰদানত কথা ওলাই নাহে, আৰু পিছত ‘তেতিয়াৰ কথাটো আচলতে এনেকৈ ক’ব বিচাৰিছিলোঁ’ বুলি নতুনকৈ সজাবলৈ মন যায়। গভীৰভাৱে চিন্তা কৰি কথাটো প্ৰকাশ কৰিব পৰালৈকে, কেতিয়াবা আলোচনা ইতিমধ্যে পৰৱৰ্তী বিষয়লৈ আগবাঢ়ি যায়।

উপায়টো হৈছে ‘বুজাৰ আগতেই কামত নামা’। বুজাপৰাটো আপাততঃ অস্থায়ী বুলি ধৰি, কাম কৰি থাকোঁতে যাচাই কৰি যাওক। এই ব্ৰেইন টাইপে এবাৰ আৰম্ভ কৰিলে, মাজতে নতুনকৈ সজাই লোৱাৰ যথেষ্ট ক্ষমতা আছে।

শক্তি

দুৰ্বলতা