মূলসাৰৰ মিনিমালিষ্টে প্ৰয়োজনীয় আৰু অপ্ৰয়োজনীয় কথা তৎক্ষণাৎ পৃথক কৰে। বৈঠকৰ আলোচ্য বিষয় হওক, ইমেইলৰ বিষয়বস্তু হওক বা কৰিবলগীয়া অসংখ্য কাম হওক—প্ৰথমে ‘এইটো এতিয়া কৰিম’, ‘এইটো বাদ দিম’, ‘এইটো পিছত কৰিম’ বুলি ভাগ কৰিহে কাম আৰম্ভ কৰে। হাতত থকা সময় আৰু শক্তি অপচয় নকৰা—এইটোৱেই এই টাইপৰ মূল মনোভাৱ।
মনৰ ভিতৰত প্ৰক্ৰিয়াকৰণ খৰ হয় আৰু একে সময়তে একাধিক কাম চলাব পাৰে। ইমেইলৰ উত্তৰ দি থাকোঁতেই আন প্ৰস্তুতি আগবঢ়োৱা, মাজত অহা জৰুৰী কাম সমাধান কৰি আকৌ আগৰ কামলৈ ঘূৰি যোৱা, একাধিক নিৰ্দেশ মনত ৰাখিয়েই হাতেৰে কাম কৰা—সমান্তৰালভাৱে কাম কৰি গতি বজাই ৰখাটোৱেই স্বাভাৱিক ধৰণ। ভাষাভিত্তিক কাম বা দৃশ্যভিত্তিক কাম দুয়োটাৰে কোনো এটা দিশলৈ হেলনীয়া নোহোৱাকৈ বাস্তৱ কাম চলাব পাৰে।
অসুবিধা হয় গভীৰতা বা সঠিকতা বিচৰা ঠাইত। সময় লৈ চিন্তা কৰা, নতুন সমস্যাৰ সৈতে দীৰ্ঘ সময় ধৈৰ্য ধৰা, বিমূৰ্ত আলোচনা গভীৰভাৱে মিলাই চোৱা—সকলোতে খৰকৈ ভাগৰি পৰে। ‘খৰকৈ কৰি পেলাব পাৰো’ আৰু ‘ভালদৰে চিন্তা কৰিলোঁ’ পৃথক কৰাটো কঠিন হয়। আধাখিনি বুজিয়েই সিদ্ধান্তলৈ জঁপিয়াবও পাৰে। বাদ দিয়াৰ সিদ্ধান্ত খৰকৈ লয় বাবে, পিছত ‘সেইটো বাদ দিব নালাগিছিল’ বুলি উপলব্ধি কৰাৰ পৰিস্থিতিও সহজে আহে।
উপায়টো হৈছে ‘বাদ দিব নলগীয়া সীমা’ কেৱল এটা ঠিক কৰি ৰখা। অমিলৰ অনুভৱ, ব্যতিক্ৰম আৰু দীৰ্ঘম্যাদী আশংকা—এই 3টা সদায় মন কৰিব বুলি আগতেই ঠিক কৰি ৰাখিলেই হয়। অপ্ৰয়োজনীয়খিনি আঁতৰাব পৰা ক্ষমতা এই টাইপৰ শক্তি। সেয়ে তাক বন্ধ নকৰি, বাদ দিব নলগীয়া ক্ষেত্ৰখিনি সুৰক্ষিত ৰাখিলে বাকীখিনি সকলো শক্তিৰে অধিক কাৰ্যদক্ষ কৰি তুলিব পাৰে।
শক্তি
তথ্য বা কাম অহাৰ মুহূৰ্ততে ‘এতিয়া কৰিম’, ‘বাদ দিম’, ‘পিছত কৰিম’ বুলি সিদ্ধান্ত ল’ব পাৰে। সেয়ে দ্বিধাত সময় খৰচ নকৰাকৈ কাম আৰম্ভ কৰিব পাৰে।
একাধিক নিৰ্দেশ বা কাম মনত ৰাখিয়েই প্ৰতিটো সমান্তৰালভাৱে আগবঢ়াব পাৰে। সেয়ে ব্যস্ত পৰিস্থিতিতো বাধাত নপৰাকৈ কাম কৰি থাকিব পাৰে।
আজৰি থকা পৰিস্থিতিতকৈ সময়সীমা বা সমলৰ সীমাবদ্ধতা থকা পৰিস্থিতিত কামৰ গতি বাঢ়ে। সেয়ে চাপৰ মাজত নিজৰ ক্ষমতা সহজে প্ৰকাশ কৰিব পাৰে।
দুৰ্বলতা
সময় লৈ চিন্তা কৰা, অচিনাকি সমস্যাৰ সৈতে দীৰ্ঘ সময় লাগি থকা, বিমূৰ্ত আলোচনা গভীৰভাৱে মিলাই চোৱা—সকলোতে খৰকৈ ভাগৰি পৰে। গভীৰতা প্ৰয়োজন হোৱা পৰিস্থিতিত আন টাইপক আগস্থান দিবলগীয়া হয়।
খৰকৈ প্ৰক্ৰিয়াকৰণ কৰিব পাৰে বাবে, কথা এতিয়াও স্পষ্ট নোহোৱাতেই সিদ্ধান্তলৈ জঁপিয়ায়। পিছত কাম পুনৰ কৰিবলগীয়াও হ’ব পাৰে।
কাৰ্যদক্ষতাক অধিক অগ্ৰাধিকাৰ দি, অমিলৰ অনুভৱ বা দীৰ্ঘম্যাদী আশংকাৰ দৰে চুটি সময়ৰ বাবে অপ্ৰয়োজনীয় যেন লগা উপাদানো বাদ দিব পাৰে।