ນັກສືບຄວາມຈິງບໍ່ຍອມຮັບທັນທີເຖິງຈະໄດ້ຍິນຄຳຕອບແລ້ວ. ລາວຈະກວດວ່າ «ເປັນແບບນັ້ນແທ້ບໍ?» «ເບິ່ງຈາກມຸມອື່ນກໍຄືກັນບໍ?» ກ່ອນໄປຕໍ່. ລາວປ່ຽນສິ່ງທີ່ອະທິບາຍດ້ວຍຄຳເວົ້າເປັນແຜນພາບໃນຫົວ, ແລະ ປ່ຽນສິ່ງທີ່ສະແດງໃນແຜນພາບເປັນຄຳເວົ້າ ເພື່ອປຽບທຽບວ່າທັງສອງໄດ້ຂໍ້ສະຫຼຸບດຽວກັນຫຼືບໍ່. ການເຂົ້າໃຈພຽງດ້ານດຽວເຮັດໃຫ້ລາວຍັງຮູ້ສຶກບໍ່ລົງຕົວ.
ແກ່ນຂອງຄົນປະເພດນີ້ແມ່ນມີເຄື່ອງມືຄິດ 2 ຢ່າງ: ເສັ້ນທາງທີ່ຕິດຕາມເຫດຜົນດ້ວຍຄຳເວົ້າ ແລະ ເສັ້ນທາງທີ່ເຄື່ອນຍ້າຍແຜນພາບຫຼືພາບໃນຫົວ. ລາວບໍ່ເອນໄປດ້ານໃດ ແລະ ປ່ຽນໄປມາໄດ້ຕາມສະຖານະການ. ຍິ່ງບັນຫາຊັບຊ້ອນ ເມື່ອຕິດຂັດໃນວິທີໜຶ່ງ ກໍປ່ຽນໄປອີກວິທີແລ້ວໄປຕໍ່ໄດ້, ຈຶ່ງຍິ່ງບໍ່ລົ້ມງ່າຍໃນສະຖານະການຍາກ.
ຄວາມລຳບາກກໍມາຈາກ «ກວດທັງສອງດ້ານ» ນີ້ເຊັ່ນກັນ. ລາວຢຸດບໍ່ໄດ້ຈົນກວ່າຈະເຊື່ອໝັ້ນຄົບຖ້ວນ. ແມ່ນແຕ່ສະຖານະການທີ່ 70 ຄະແນນກໍພຽງພໍ, ຖ້າຍັງຮູ້ສຶກຕິດຂັດ ລາວຈະກວດຕໍ່, ແລະ «ອີກນິດດຽວ» ທີ່ສະສົມກັນເຮັດໃຫ້ໃຊ້ເວລາຈົນໝົດ. ເມື່ອຕ້ອງຕັດສິນທັນທີ ລາວຢາກເວົ້າວ່າ «ຂໍກວດອີກດ້ານໜຶ່ງກ່ອນ», ຈຶ່ງເບິ່ງຄືຊ້າໃນສະຖານະການຈັງຫວະໄວ.
ວິທີຮັບມືແມ່ນ «ກຳນົດຈຳນວນຄັ້ງກວດສອບໃຫ້ມີຂອບເຂດ». ຄວາມສາມາດປຽບທຽບທັງສອງດ້ານເປັນອາວຸດທີ່ແຂງແຮງທີ່ສຸດຂອງຄົນປະເພດນີ້. ຈຶ່ງບໍ່ຕ້ອງຢຸດມັນ, ພຽງກຳນົດຈຳນວນຄັ້ງທີ່ຈະເຮັດ. ຖ້າບໍ່ສົ່ງຜົນອອກໄປ ຄວາມແມ່ນຍຳນັ້ນກໍຈະບໍ່ໄປເຖິງໃຜ.
ຈຸດແຂງ
ມີທັງທາງທີ່ຕິດຕາມເຫດຜົນດ້ວຍຄຳເວົ້າ ແລະ ທາງທີ່ເຄື່ອນຍ້າຍແຜນພາບຫຼືພາບໃນຫົວ. ເມື່ອຕິດຂັດໃນທາງໜຶ່ງ ຈຶ່ງປ່ຽນໄປອີກທາງແລ້ວໄປຕໍ່ໄດ້.
ການປຽບທຽບວ່າຄຳເວົ້າແລະພາບໃຫ້ຂໍ້ສະຫຼຸບດຽວກັນຫຼືບໍ່ ຊ່ວຍເຜີຍຄວາມບໍ່ສອດຄ່ອງຂອງຂໍ້ສົມມຸດພື້ນຖານ ຫຼື ການອະທິບາຍທີ່ຂ້າມຂັ້ນ ຊຶ່ງມອງບໍ່ເຫັນຈາກດ້ານດຽວ.
ບໍ່ຢຸດຢູ່ພຽງ «ຮູ້ສຶກວ່າບໍ່ຖືກ», ແຕ່ສາມາດປ່ຽນເປັນຄຳເວົ້າທີ່ຜູ້ອື່ນເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າເປັນຫຍັງຈຶ່ງບໍ່ຖືກ.
ຈຸດອ່ອນ
ເພາະສາມາດກວດທັງສອງດ້ານຈົນຄົບ ເກນທີ່ຕົນຍອມຮັບຈຶ່ງສູງຂຶ້ນ. ແມ່ນແຕ່ບ່ອນທີ່ 70 ຄະແນນກໍພຽງພໍ ຖ້າຍັງຮູ້ສຶກຕິດຂັດ ກໍຈະຢຸດບໍ່ໄດ້.
ເພາະກວດທັງສອງດ້ານກ່ອນລົງມື ການຕັດສິນຈຶ່ງໃຊ້ເວລາ. ເມື່ອຕ້ອງການຄວາມໄວ ຈະຕ້ອງໃຫ້ຄົນປະເພດອື່ນນຳໜ້າ.
ເພາະໃຊ້ສອງວິທີຄິດຄຽງຄູ່ກັນ ປະລິມານທີ່ກຳລັງຈັດການໃນຫົວຈຶ່ງຫຼາຍ. ຖ້າວຽກຄຽງຄູ່ເພີ່ມຂຶ້ນ ຫຼື ດຳເນີນເປັນເວລາດົນ ຄວາມແມ່ນຍຳຈະຫຼຸດລົງໃນຊ່ວງຫຼັງ.