ບໍ່ແມ່ນຄົນທີ່ຈະເລີ່ມເວົ້າກ່ອນ. ຂະນະທີ່ຄົນອື່ນກຳລັງເວົ້າ, ນັກປັດຊະຍາຜູ້ງຽບຂຶມເບິ່ງຄືກຳລັງຟັງຢູ່ງຽບໆ. ແຕ່ຄວາມຈິງແລ້ວ ຄຳເວົ້າກຳລັງເຄື່ອນໄຫວຢູ່ໃນຫົວ: «ນັ້ນໝາຍເຖິງຫຍັງກັນແນ່?» «ທຸກຄົນໃຊ້ຄຳນີ້ໃນຄວາມໝາຍດຽວກັນບໍ?» ການທີ່ບົດສົນທະນາດຳເນີນໄປທັງທີ່ຄວາມໝາຍຍັງບໍ່ຊັດ ເຮັດໃຫ້ລາວຮູ້ສຶກບໍ່ສະບາຍໃຈຕະຫຼອດ.
ເຄື່ອງມືຄິດຂອງລາວແມ່ນຄຳເວົ້າ. ພະລັງຈະລວມຢູ່ໃນຊ່ວງທີ່ສິ່ງຄຸມເຄືອມີຊື່ເອີ້ນ, ຫຼື ເມື່ອເລື່ອງທີ່ກະຈັດກະຈາຍເຊື່ອມກັນໄດ້ວ່າ «ອັນນີ້ກັບອັນນັ້ນເປັນສິ່ງດຽວກັນ». ການຄິດໄປພ້ອມກັບອ່ານ, ຂຽນ ຫຼື ເວົ້າ ເປັນທຳມະຊາດຂອງລາວ, ແລະ ບໍ່ຄ່ອຍຈົບພຽງແຕ່ໃນຫົວ. ລາວຄິດທົບທວນຄຳຖາມດຽວໄດ້ດົນ ຈຶ່ງບໍ່ພໍໃຈກັບຄຳຕອບທີ່ຕື້ນ.
ຄວາມລຳບາກທີ່ມາພ້ອມກັນກໍຊັດເຈນ. ການລົງມືທັງທີ່ຍັງບໍ່ເຂົ້າໃຈເປັນສິ່ງທີ່ລາວບໍ່ຖະໜັດຢ່າງຍິ່ງ. ລາວເລືອກ «ເຂົ້າໃຈກ່ອນ» ຫຼາຍກວ່າ «ລອງກ່ອນ», ຈຶ່ງເລີ່ມໄດ້ຊ້າ. ໃນການໂຕ້ຕອບທັນທີໂດຍບໍ່ໄດ້ກະກຽມ ລາວຊອກຄຳເວົ້າບໍ່ທັນ ແລະ ຢາກຈັດຄຳເວົ້າໃໝ່ພາຍຫຼັງວ່າ «ຕອນນັ້ນຂ້ອຍຢາກເວົ້າແບບນີ້». ບາງຄັ້ງກວ່າຈະຄິດຈົນອອກມາເປັນຄຳເວົ້າ ບົດສົນທະນາກໍໄປຫາເລື່ອງຕໍ່ໄປແລ້ວ.
ວິທີຮັບມືແມ່ນ «ລົງມືກ່ອນເຂົ້າໃຈ». ວາງຄວາມເຂົ້າໃຈໄວ້ເປັນຂໍ້ສັນນິຖານຊົ່ວຄາວ ແລ້ວກວດສອບໄປພ້ອມກັບລົງມື. ເມື່ອເລີ່ມແລ້ວ ຄົນປະເພດນີ້ມີຄວາມສາມາດພຽງພໍທີ່ຈະຈັດໂຄງສ້າງໃໝ່ລະຫວ່າງທາງ.
ຈຸດແຂງ
ສາມາດໃຊ້ຄຳເວົ້າຈັດຄວາມຮູ້ສຶກຄຸມເຄືອຫຼືເລື່ອງທີ່ກະຈັດກະຈາຍວ່າ «ອັນນີ້ກັບອັນນັ້ນເປັນສິ່ງດຽວກັນ» ແລ້ວຮຽບຮຽງໃໝ່ໃຫ້ຜູ້ອື່ນເຂົ້າໃຈໄດ້.
ສາມາດຖາມຊ້ຳວ່າ «ເປັນແບບນັ້ນແທ້ບໍ?» «ມີມຸມມອງອື່ນບໍ?» ຈຶ່ງບໍ່ຢຸດຢູ່ຄຳຕອບຕື້ນໆ ແລະ ເອົາຊະນະໄດ້ດ້ວຍຄວາມເລິກ.
ສາມາດເຂົ້າໃຈເລື່ອງໃໝ່ໂດຍເຊື່ອມກັບສິ່ງທີ່ເຄີຍອ່ານຫຼືຟັງ, ຈຶ່ງບໍ່ຕ້ອງຄິດຈາກສູນເຖິງຈະຢູ່ໃນດ້ານທີ່ພົບເປັນຄັ້ງທຳອິດ.
ຈຸດອ່ອນ
ບໍ່ຖະໜັດການເຮັດຕໍ່ໄປທັງທີ່ຄວາມໝາຍຍັງຄຸມເຄືອ, ແລະ ໃຫ້ «ເຂົ້າໃຈກ່ອນ» ມາກ່ອນ «ລອງເຮັດເບິ່ງກ່ອນ», ຈຶ່ງເລີ່ມໄດ້ຍາກ.
ເມື່ອຕ້ອງໂຕ້ຕອບກັນໄວ ຄຳເວົ້າອອກມາບໍ່ທັນ, ແລະ ຢາກຮຽບຮຽງໃໝ່ພາຍຫຼັງວ່າ «ຂ້ອຍຢາກເວົ້າແບບນີ້».
ບາງຄັ້ງໃຫ້ນ້ຳໜັກໜ້ອຍກັບສັນຊາດຕະຍານຫຼືຄວາມຮູ້ສຶກຕິດຂັດທີ່ອະທິບາຍໄດ້ຍາກ, ແລ້ວເກັບໄວ້ໃນໃຈວ່າ «ຖ້າເວົ້າບໍ່ອອກ ອາດເປັນພຽງການຄິດໄປເອງ».