ຜູ້ອຳນວຍເພງແຫ່ງຄວາມກົມກຽວບໍ່ແມ່ນຄົນທີ່ອອກໜ້າເປັນຕົວຫຼັກ. ເມື່ອຄົນຕ່າງວິທີຄິດຢູ່ຮ່ວມກັນ ລາວຈະເຮັດໜ້າທີ່ຄ້າຍລ່າມລະຫວ່າງພວກເຂົາ ເພື່ອພາທັງໝົດໄປຕໍ່ໂດຍບໍ່ສະດຸດ. ຄົນຄິດເລິກກັບຄົນລົງມືໄວ, ຄົນວິເຄາະດ້ວຍຄຳເວົ້າກັບຄົນເຂົ້າໃຈດ້ວຍພາບ: ລາວຢູ່ໃນທັງສອງດ້ານໄດ້ ຈຶ່ງສື່ຄວາມໝາຍຂອງທັງສອງຝ່າຍໄດ້.
ແກ່ນຂອງຄົນປະເພດນີ້ແມ່ນບໍ່ເອນໄປດ້ານໃດ. ຄິດໄດ້ທັງດ້ວຍຄຳເວົ້າແລະແຜນພາບ, ທັງຄິດເລິກແລະປ່ຽນຈັງຫວະໄດ້ໄວ, ແລະ ຮັບຄວາມຮູ້ໃໝ່ໄດ້ຕາມລຳດັບ. ບໍ່ໄດ້ໂດດເດັ່ນດ້ວຍແຕ່ລະຄວາມສາມາດ, ແຕ່ບໍ່ວ່າຈະຕ້ອງໃຊ້ດ້ານໃດ ກໍບໍ່ກາຍເປັນຈຸດທີ່ຂັດຂວາງວຽກທັງໝົດ. ການບໍ່ລົ້ມຈົນຮອດທ້າຍໃນສະຖານະການຊັບຊ້ອນ ເປັນຜົນຂອງຄວາມສົມດຸນນີ້.
ຄວາມລຳບາກແມ່ນການເວົ້າເຖິງຕົນເອງໄດ້ຍາກ. ເມື່ອຖືກຖາມວ່າ «ຈຸດແຂງຂອງທ່ານແມ່ນຫຍັງ?» ລາວບໍ່ນຶກເຫັນອັນໃດທີ່ຈະຍົກອອກມາວ່ານີ້ແຫຼະເປັນຈຸດພິເສດ. ເຖິງຈະເບິ່ງຜົນທົດສອບຫຼືການປະເມີນ ກໍຍອມຮັບຄຳວ່າ «ສະເລ່ຍ», «ທຳມະດາ» ຫຼື «ບໍ່ມີລັກສະນະພິເສດ». ບາງຄັ້ງຂະນະຟັງຄົນອື່ນເວົ້າເຖິງເອກະລັກຂອງຕົນ ລາວຈະຮູ້ສຶກວ່າ «ແລ້ວຂ້ອຍມີຫຍັງແດ່?»
ວິທີຮັບມືແມ່ນ «ຢ່າຕີຄວາມຄວາມພໍດີວ່າເປັນການຂາດ». ການບໍ່ເອນໄປດ້ານໃດກໍໝາຍເຖິງການເລືອກດ້ານທີ່ຈະພັດທະນາຕໍ່ໄດ້ດ້ວຍຕົນເອງ. ຄວາມໂດດເດັ່ນສ້າງໄດ້ດ້ວຍສະພາບແວດລ້ອມແລະການເລືອກ. ກ່ອນຈະຮອດຈຸດນັ້ນ ຕຳແໜ່ງຂອງທ່ານທີ່ສື່ຄວາມໝາຍລະຫວ່າງຄົນທີ່ເດັ່ນໄປຄົນລະດ້ານໄດ້ ກໍມີຄຸນຄ່າຢູ່ແລ້ວ.
ຈຸດແຂງ
ບໍ່ວ່າຕ້ອງການພາສາຫຼືພາບ, ຄວາມເລິກຫຼືຄວາມໄວ ກໍເຮັດໄດ້ຂ້ອນຂ້າງດີ. ຈຶ່ງເຮັດໄດ້ໝັ້ນຄົງໂດຍບໍ່ຈຳກັດສະຖານະການ.
ເພາະຢູ່ໃນທັງສອງດ້ານໄດ້, ຈຶ່ງເຮັດໜ້າທີ່ລ່າມລະຫວ່າງຄົນຄິດເລິກກັບຄົນລົງມືໄວ ຫຼື ຄົນຖະໜັດຄຳເວົ້າກັບຄົນຖະໜັດພາບໄດ້.
ເພາະຍັງບໍ່ເອນໄປທິດທາງໃດໂດຍສະເພາະ ຈຶ່ງມີຄວາມຍືດຫຍຸ່ນທີ່ຈະເລືອກເອງວ່າຕໍ່ໄປຈະຄົ້ນຄວ້າເລິກໃນດ້ານໃດ.
ຈຸດອ່ອນ
ເພາະເຮັດໄດ້ຂ້ອນຂ້າງດີທຸກຢ່າງ ຈຶ່ງຫາແກ່ນທີ່ຈະຍົກອອກມາວ່າ «ນີ້ແຫຼະ» ໄດ້ຍາກ, ແລະ ມັກຄິດວ່າຕົນເອງ «ບໍ່ມີລັກສະນະພິເສດ» ຫຼື «ຢູ່ລະດັບສະເລ່ຍ».
ໃນສະຖານະການທີ່ຕ້ອງການຄວາມຊ່ຽວຊານສູງຫຼາຍ, ຄວາມໄວສູງຫຼາຍ ຫຼື ການຈົດຈໍ່ຈຸດດຽວຢ່າງສູງ, ຄົນທີ່ຊ່ຽວຊານແລະທຸ່ມທຸກຢ່າງໃສ່ດ້ານນັ້ນຈະນຳໜ້າ.
ເພາະຮັບເອົາວຽກທີ່ສົນໃຈໄດ້ກວ້າງ, ຖ້າເຮັດໂດຍບໍ່ຈັດລຳດັບຄວາມສຳຄັນ ທຸກຢ່າງຈະຈົບແບບເຮັດໄດ້ບໍ່ສຸດ.